22 May 2014

ALDANIŞ ŞARKILARI *

Ey  kalbim,  göğsümde  devrilen  yaralı  yılkı,
                        Güze  mecbur  bahçelerde  buğulanan  keder…
                        Dinsin   artık  huzûra  işleyen  bu  kör  sancı,
                        Bitsin  ümîdin  peşinde  sürüklenen  sefer.
                                              
                        Ey  kalbim,  hayâle  hücûm  eden  hoyrat  mevsim,
                        Alacanlı  bir  imge  bulacak  sayfalarda.
                        Ahraz   kuyulara  terk  edilecek  hevesim,
                        Kayba  sürgün  her  adım, kum  serpecek  mekâna.
                                              
                        Sırtıma  çökecek  aşkın  imkânsız  madeni,
                        Boynuma    ağulanmış   bir  rüzgâr  dolanacak.
                        Ardımdan  ilenecek  küfrün  sadık  gölgesi,
                        Feryâdım  çöle  bir  hançer  gibi  saplanacak.
                                              
                        Sönecek  ışığa  tırmanan  gülün  nefesi,
                        Lâl  olacak  sevdâya  çiçeklenmiş  sözcükler.
                        Yârin  saçlarındaki  sıcacık  kuş  teleği
                        Ve  aşkı  şakıyan   mısrâlar  şimdi  nerdeler?
                                           
                        Ey  kalbim,  hüznü  savuran  sarkaç  gerçeğimdir,
                        Kadîm   yalnızlıktır  alnıma  sürülen  kireç .
                        Bağrım  iflâh  olmaz   bir  çığırtkan  kafesidir,
                        Günlerin  ölüsü  üstünde  göveren  ilenç.
                                  
                        Ey  kalbim,  suya  düşen  çiçek  küle  kesiyor,
                        Geceyi  taşlıyorlar  sabahın  korkusuyla.
                        Yüzümde  uğunan  harflerin   şavkı  sönüyor,
                        Ateşi  sınıyorlar  cehennem  sevdâsıyla.
                                    
                        Hazân  vurmuş  aksanımdan  tanıyorlar  beni,
                        Yüzümde  pul  pul  çatlayan  yağmur  kokusundan.
                        Ellerimde  suya  küsmüş  bir  asâ  imgesi,
                        Yâdigâr  çöl  bekleyen  kavimlerin  yasından.
                                              
                        Ölümün  erdemini  ünlüyorlar  ardımdan,
                        Vedânın  paslı  kapılarını  açıyorlar.
                        Zehir  devşirip  vaat  edilmiş  topraklardan,
                        Avcuma  mıhlanan   ihânete  sürüyorlar.
                                  
Ey  kalbim,  hangi  kayıp  dîvân  azâd  oluyor?
                        Bu  kör  firâr  hangi  hattâtın  parmaklarından?
                        Yakup’un  gözyaşı  çehreme  nakşediliyor,
                        Kurumuş  kuyulara  haykırılıyor  küfrân.
                                              
                        Ey  kalbim,  göğsümde  inleyen  paslı  zemberek,
                        Ateşe  atılan  gül  yaprakları  ümîdim.          
                        Vuslat  hayâli  şimdi  bir  nefeslik  kelebek,
                        Dilden  kovulmuş  meseller  misâli   garîbim.
                                  
                        Havalandıkça  aynı  yere  düşüyor  şiir,
                        Günlük  güneşlik  kelimeler  uçup  gidiyor.
                        Sesimden  sökülen  imge  hüznün  ipeğidir,
                        Aynada  gördüğüm  sûret  bana  benzemiyor.
                                              
                        Suyu  çekilmiş  ağaçlara  bağlanıyor  âh,
                        Aşka  ilenen   harfler  etime  yapışıyor.
                        Beni  Mecnûn’a  yoldaş  eden  bu  hangi  günâh?
                        Kazdıkça  kalbimi  Ferhâd,  aşktan  utanıyor.

                        Ey  kalbim,  kendimden  geliyorum, mekânım  yok,
                        Boynumda  asılı  vebâlin  tarifsiz  hıncı.
                        Çiçeğe  durmuş   aşka  sunacak  toprağım  yok,
                        Heybemdeki  ganimet,  aldanış  şarkıları.
                                              
                        Ey  kalbim,  güle  hasret  mazmûnlar  güz  oluyor,
Çöle  düşmüş  bir  imbat  sönüyor  nefesimde.
Kıyamet  dürtüsüyle  her  azâp  diriliyor,
Rûhum  mahşer  gününde  bile  aşkın  peşinde.
                       
Keder  saplandıkça   tuz  basıyorlar  bağrıma,
Eşkin  atlara  binip  güneşi  taşlıyorlar.
 Sabırla  bekledikçe  çöle  düşmüş  her  sevdâ,
Mecnûn’a  serâbı  bile  harâm  kılıyorlar.
                       
Elimde  kumdan  karılmış  Ferhâdî  bir  külünk,
Meâli  yarım  kalmış  ömrü  kazdırıyorlar.
Dillerinde  küfre  mayalandıkça  her  sözcük,
Tarih  olmuş  bir  aşk,  unutulur  sanıyorlar.
                       
Ey  kalbim,  ümîdim  Atlas’ın  yükünden  ağır!
Ey  vuslat,  arafta  kaybolmuş  rûhumu  çağır !
                                        Murathan   ÇARBOĞA

*Yahya  Kemal  Şiir Yarışması’nda  ‘Birincilik’  ödülüne değer  bulunmuştur.

DECCAL’INI ARAYAN İSA*

                        “İç gönüller şerbetinden behreyab ol kahveci
                         Tut ki pendim gafil olma kâmiyab ol kahveci”
                                                                                   Âşık  Figanî



                                           DECCAL’INI   ARAYAN  İSA  
                                                            
                                         “Bu âlem sanki oddan bir denizdir
                                           Ona kendini atmaktır adı aşk”
                                                                       Eşrefoğlu Rumi
I.     BÂB

            Göğün  feri  söndü  önce. Bir iki  hamlede  toparlanan  ışık  hüzmeleri  bulutların ardına  çekildi. Serin  bir  rüzgar  süpürdü  denizin  çırpınan  yüzeyini. Anaforlar  koşturdu  köpükler  içinde, sonra  her  şey,  beklenen  an  gelmiş  gibi  duruverdi. Rüzgar  sustu,  anaforlar  uğultularını  karınlarına  çekip  suyun  üzerine  döküldü. Bıçak  gibi  kesilen  bu  hengamenin  ardından  ne  yapacağını  şaşıran  deniz   bir – iki  çırpındı  sağa  sola  ve  hareketsiz  yayıldı  ufka  doğru. Derken,  sonsuza  kadar  sürecekmiş  hissi  veren  durgunluk,  doğudan  yana  denizi  sıyırarak  ilerleyen  bir  sis  tabakasıyla  çatladı. Çok  geçmeden  her  yer  bu  koyu,  yapış  yapış  sis  tabakasının  içinde  kayboldu .Yoğun,  ağır,   derinliklerinde  damar  damar  hayallerin  oynaştığı  bir  belirsizlikti  bu.
              Margarita  bu  mutlak  sessizliğin  içinde  mecalsiz  bir  devinimle  salınıyordu. İspanyol  donanmasının  göz  bebeklerinden  biriydi  Margarita. Üç  güverteli, 100  toplu  dev  bir  kalyon…
            Rüzgar  susmuş, yelkenler  sönmüştü. Tüm  bu  devinimsizliğe  rağmen  gemi  usul  usul  ilerliyordu. Denizin  ruhuna  inanan  marineller  bu  durumu  yadırgamadılar. Denize  olan  saygıları  korkularını  engelliyordu.
            Deryanın  küsüp  karardığı  buna  benzer  manzaraları  belki  onlarca  kez  yaşamış  olan  yaşlı  denizciler  sisin  derinliklerine  bakıp  zamanın  gerisinde  kalmış  anıları  yeniden  yaşadılar. Suyun  üzerine  bir  karabasan  gibi  çöken  bu  kara  bulutların  içinde  nice  hayaller, nice  canhıraş  sesler  başıboş  dolanırdı. Billura  kesmiş  şarkılar  duyulurdu  belli  belirsiz. Ölesiye  arzuyu  harmanlayan  sesleriyle  kayıp  bakireler  aşkı  çağırırdı. Büyülenmiş  bir  içgüdüyle  denize  doğru  yönelenleri  yaşlı  marineller  durdururdu  son  anda.
            Kimi  zaman  bir  heyula  geçerdi  rüzgarı  yüzleri  sıyırarak. İkaz  toplarını  susturmuş, fenerini  söndürmüş  serseri  bir  kalyon  zannedip  korkuyla  donakalırdı  herkes; fakat  bir  süre  sonra  bu  hayal  bir  avuç  toz   hükmüyle  dağılıverirdi.
            Kaptan  köşkünden  çıkıp  masallara  özgü  bir  iklime  bürünmüş  üst  güverteye  adım  atan  kaptan  Don  Vaez  de  Torres  havayı  koklar  gibi  derin  bir  nefes  aldı. Çenesini  çemberleyen  sakalını  çekiştirdi  usulca. Denizin  her  kahrını  çeke  çeke  ağarmış  sakalları  tekin  olmayan  bir  şeylerden  işkillenmeye  başlamıştı. Oysa  bütün  emirleri  vermişti.  Parakete  sarkıtılmış, yelkenler  istinga  edilmişti.
            Sardinya  adasının  açıklarında  devriye  atan  Margarita, gökten  inen  bu  belirsizliğin  içinde  elden  geldiğince  yavaş  hareket  etmek  niyetindeydi.  Denizin  açıklarında  da  olsa  serseri  bir  kalyona  ya  da  çektiriye  bodoslama  girme  ihitmali  de   vardı. Direğe  bir  maymun  çevikliğiyle  tırmanıp  çanaklığa  kurulan  gabyar  bir  süredir  etrafı  gözleriyle  taramaya  başlamıştı.


            Bir  süre  sonra  iç  içe  helezonlar  çevirerek  seyrelir  gibi  oldu  sis. Dikkatini  sisin  içine  sabitlemiş  gabyarın  on  beş  yirmi  kulaç  ötesinde   birden  bıçak  ucu  gibi  sivri  bir  hayal  peydah  oluverdi.  Anlık  bir  refleksle  gözlerini  açıp  kapadı  gabyar. Sisin  oylumladığı  bir  hayal  olmasını  diledi  önce. Sonra  usulca  salınan  nesnenin   bir  babafingo  direğinin  göğe  sivrilen  ucu  olduğunu  anladı  ve  aşağıya  tüm  gücüyle  haykırdı.
            Kaptan  iskele  tarafına  koşar  koşmaz,  sis,  durgun  suyun  kalbine  düşen  nesneden  halka  halka  uzaklaşması  gibi  dört  bir  yana  genişleyerek  açılıverdi.  Yirmi  kulaç  ötede  iki  güverleteli  bir  Osmanlı  kalyonu  duruyordu. Gözleri  faltaşı  gibi  açılan  Don  Vaez  De  Torres’in  emriyle  palavra  güvertesine  koşturan  marineller  göz  açıp  kapayıncaya  kadar  lombarları  açıp  topları  uzattılar. Kolombornelerin  açtığı  ilk  ateşle  mizana  direği  gürültüyle  yıkıldı, fakat  Osmanlı  kalyonunda  en  ufak  kıpırtı  bile  yoktu. Lombarları  kapalı, serenleri  sönüktü.
            Kaptan  ateşi  durdurdu  ve  sakalını  çekiştirerek  düşünmeye  başladı.  Kalyon  ya  terkedilmişti   ya  da  sinsi  bir  tuzağın  parçasıydı.  Sis  dağılır  dağılmaz,  güneş  telaşlı  bir  ışık  sağanağıyla  yeryüzüne  boşalmış,  bulutlar  göğü  süpüren  bir  rüzgarla  uzaklara  koşturmuştu. Göz  alabildiğince  bomboştu  deniz. Ganimet  düşüncesiyle  gözleri  ışıl  ışıl  yanan  marinellerin  bakışları  altında  uzun  uzun  kalyona  baktı  Don  Vaez  De  Torres. Direklerinde  sarı  bayrak  yoktu,  ama  vebanın  ele  geçirdiği  bir  gemi de  olabilirdi  bu  kalyon.
            Kaptanın  emriyle  filika  indirildi.  Silahlı  üç  İspanyol  denizciyle  beraber  iki  Berberi  forsa  da  filikada  kalyona  doğru  ilerlemeye  başladı.  Kalyona  yanaşınca  usturmaçalardan  ve  devrilen  direğin  halatlarından  yararlanarak  iki  berberi  gemiye  çıktı. Bir  çeyrek  saat  sonra  Berberi’lerin  tehlike  yok  işaretiyle  birlikte  kalyona  rampa  etmek  için  hazırlıklar  başladı.
            Margarita,  Osmanlı  kalyonuna  rampa  edip  de  Don  Vaez  de  Torres   açık  güverteye  çıkınca  fırfırlı  boyunluğunu  düzeltip  kılıcını  şaklata  şaklata   belden  aşağı  genişleyen   kısa  kesim  redingotunu  çekiştirdi. Devrilen  mizina  direğinin   verdiği  hasar  dışında  her  şey  yerli  yerindeydi  güvertede.  Gemiyi  gezen  marineller  hiç  kimseyi  bulamadılar. Palavra  güvertesi,  mutfak,  hekim  kamarası, top  ambarı, sintine  her  yer  bomboştu . Her  eşya  olması  gereken  yerdeydi. Vebadan   korkan  marineller   dip  bucak  her  yerde  fare  aradılar,  ama  bırakın  fareyi  en  zararsız  bir  haşarat  bile  bulamadılar.  Top  ambarında   koca  koca  balyemezler   brago  halatlarıyla  yuvalarına  bağlanmıştı  ve  lombarların  kapakları  sıkı  sıkıya  kapalıydı. İşin  garip  tarafı  gemide  hiç  barut  yoktu.
            Genç,  uyanık  bir  marinel  kaptan  kamarasını  karıştırırken  geminin  kıç  tarafına  zulalanmış   küçük  bir  odaya  çıkan  kapıyı  fark  etti. Kapı  kitapların  ve  rulo  rulo  haritaların  dizildiği  iki  kanatlı  kitaplığın  ortasında  kamaranın  dört  bir  yanını  saran    cilalı  meşeden  yapılmıştı. İlk  bakışta  keşfedilemeyen  bu  kapı  sertçe  itildiği  zaman  ardındaki  sert   yayın  mukavemetini  kırıyor  ve  loş,  küçük  bir  odaya  açılıyordu.
            Marinel   merak  ve  korkunun   harmanladığı  pürdikkat  hamlelerle  kapıyı  aralayınca  içerden  ağır,  yapış  yapış  bir  hava  yüzüne  doğru  boşaldı.  Bir  an   için  duraksayan  marinel,  ağır  adımlarla  içeriye  girer  girmez  odanın  nerdeyse  yarısını  kaplayan  bir  sedirde  oturur  vaziyete  donakalmış,   üzerindeki  esvaplar  toza  bulanmış  bir  iskelet  gördü.
            Duvardaki  raflar   türlü   cezveler,  fincanlar,  zarflar  ve  küçük   küçük  çıkınlarla  doluydu. Dışarıya  boşalan  ağır  havanın   yerini  kekremsi, hoş  ve  ince  bir  rayiha  doldurmuştu.


            Don  Vaez  De  Torres   iskeleti  uzun  inceledi, raflardaki  eşyayı  inceleyip  çıkınları  kokladı. Yanılmamıştı  odaya  girer  girmez  algıladığı   koku  kahveydi.  Kahveyi  ona  İstanbul’la  ticaret  ilişkisi  olan  tüccarlar  tanıtmıştı. Güzel  kokusunun  yanı  sıra  kahvenin  büyüleyici  bir  tadı  da  vardı. İskelete  gelince  Osmanlı  leventlerini  tanıyan   Torres,  giyimine  kuşamına  bakarak  ve  sezgilerine  kulak  vererek  bu  mevtanın  bir  kaptan  olduğuna  bir  türlü   inanamadı.



                                                          II.BÂB
      “İsa bin Meryem adil bir hakim ve adaletli bir imam olarak inmedikçe kıyamet  kopmayacaktır... “                       
                                                                    (Sünen-i İbni Mace, 10/340)
                                                             

            Rivayet  odur  ki: güzeller  güzeli  Mari’nin  kimden  peydahlandığı  belli olmayan üç tane  oğlu  vardı. En  küçükleriydi  Miloş. Hersek’in  yağmurlu, küçük  köylerinden  birinde yaşıyorlardı. Adriyatik’ten  esen  rüzgar  tuz  kokusuyla  dolardı  pencerelerden  içeriye. Köyün  küçük  kilisesindeki  mecalsiz  çan  ara  sıra  inlemeye  benzer  seslerle  salınırdı.
            Masallardan  kalma  alışkanlık  üzre  kardeşlerin  en  küçüğü  Miloş, aynı  zamanda  en zekileri, en  konuşkanları  ve açık  gözlüleriydi. Yağmurlu  bir  bahar  gecesinin  sabahında  devşirme  ağaları  geldi  köye. Gösterişli  atları  ve  albenili  kaftanlarıyla  köy  meydanına kuruldular  sonra. Köyün  tüm  çocukları  önlerine  dizildi. Devşirme  ağaları,  titiz  bir  alışkanlıkla  incelediler  çocukları. Kollarına, bacaklarına, dişlerine   baktılar. Saçlarını  didiklediler. Sırpça  bilen  boncuk  gözlü  ağa  sorular  sordu  çocuklara. Çocukları  usta  işi  bir  sabırla  dinledi. Anneler,  babalar, dostlar, akrabalar  bir  köşeye  toplanmış  merak  ve  endişe  dolu  bakışlarla  manzarayı  seyrediyordu.
            Çocukları  inceleyip  beğendiklerini  bir  köşeye  ayırdılar  sonra. Devşirme  ağaları  önlerinde  açık  duran  defterlere  bir  hattat  ustalığıyla  kayıt  düştüler.
            Çocuklar  götürülürken  Miloş’un  ardından  çok  ağladı  Mari. Yakışıklı  marangoz  Elvir’in  gözleri  vardı  onda. Çapkın  gülüşü  tıpkı  Elvir’inki  gibiydi. Kalbinin  kırıklarını  onarıp  sonra  başka  köylere, başka  diyarlara  çekip  giden  marangoz  Elvir…

            Yelkenleri  gökyüzüne  değen  büyük  bir  kadırgaya  bindirip  uzaklara, bir  çocuğun  düşlerinin  bile  çekip  gidemeyeceği  diyarlara  doğru  götürdüler  Miloş’u.  Anlamadığı  dilde  şarkılar  söyleyerek  bacaklarını  açıp  sünnet  ettiler. Bütün  gücüyle  bağıracağı  anda  ağzına  lokum  tıktılar. O  günden  sonra  hiç  lokum  yemedi  Miloş. Sonra  sabırlı  bir  uğraş  sonucunda  kelime-i  şehadet  getirtip,  kulağına  üç  defa  “İsa”  diye  fısıldadılar.   
            Deniz  kıyısındaki  küçük  bir  kasabada  yaşayan bir  çiftçi  ailesinin  yanına  verdiler  İsa’yı.  İri  yarı, pos  bıyıklı  çiftçi  Recep  Ağa, iki  oğlundan  ayrı  tutmadı  Mari’nin  küçük  oğlunu. Oğulları  ne  yediyse  onu  yedirdi  İsa’ya, oğullarına  ne  giydirdiyse  onu  giydirdi. Erkek  kadar  güçlü, arzuları  tüketmeyecek  kadar  güzel  karısı  Hatçe’yi : “Emanete  hıyanet  etmek  olmaz. Çocuklarından  ayrı  tutma  sübyanı”  diye  tembihledi.
            Çiftliğin  ayak  işlerine  koşarak, çiftçinin  çocuklarıyla  gülüp  oynayarak  Türkçeyi  zamanla  söktü  İsa. Ara  sıra,  Sırpça  kendine  seslenen,  uyumadan önce  Hersek  türküleri  söyleyen  annesinin  sesi  yankılandı  kulaklarında. Yıllar  geçtikçe  daha  uzaktan, daha  cılız  bir  tınıyla  duydu  Mari’nin  sesini. En  çok da uykuya  dalarken  gerçekle  düş  arasındaki  meçhul  alemde  yanına  gelip  saçlarını  okşadı  annesi.
            Çiftçinin  çocukları  nasıl  yetiştiyse, İsa da  aynı şekilde  eğitildi. Edeb  erkan  öğretildi  ilkin. Camiye  gidip  dua  öğrendi, namaz  kılmayı  belledi. Kuran  okuyup  huşu içinde  kendinden  geçti. At  bindi, kılıç  kuşanıp  ok  attı. Tüfeğe  barut  doldurup  avlanmayı  belledi. Dağ  bayır  dolaşıp  türlü  otlar  topladı, hangi ot  neye  iyi  gelir, hangi çiçek  neye  derman  olur  onu  öğrendi




            Değirmende  çekilen  kahvenin   kokusunu  sevdi  en  çok. Dağda  bayırda  rastladığı,  bahçelerde  kokladığı  tüm  çiçeklerden  daha  etkileyici  ve  güzeldi  bu  koku. Recep  Ağa  akşamları  çubuğunu  yakıp  buğusu  tüten  kahvesini  yudumlarken  dikkat  kesildi. Kahvenin  kokusu  bir  büyü  gibi  sardı  onu. Bıyıkları  terleyip  de  ilk  kahvesini  içerken  yeni  bir  dünya  aktı  sanki  içine. Yeni  bir  iklim  sardı  etrafını. Hiç  duymadığı  sesler  duydu,  hiç  duyumsamadığı  kokularla  sarhoş  oldu, gizli  diyarların  bakir  renkleri  açılıverdi  gözlerinin  önünde. O  günden  sonra  kahveye tutkuyla  bağlandı.   
            Kahve  düşünür,  kahve  karıştırır  oldu  İsa. Zaman  geçtikçe,  kendi  elleriyle  yapıp  içtiği   kahveler  yetmez  oldu  ona. Kahvenin  ruhuna  yakışan  yeni  lezzetler  aradı. Kuru  kuru  içilen  Yemen  kahvelerinde  ayrı  kalmışlığın  hüznü,  eksik  bırakılmışlığın  uğultusu  vardı  sanki. Meftun  olduğu  bu  lezzetteki  yalnızlığı  gidermek  için  çareler  aradı  İsa.
 Dağ  bayır  dolaşıp  topladığı  otlardan, köklerden  harmanladığı  rayihalarla  tatlandırmaya   başladı  kahveleri  bir  müddet  sonra. Güzel  avrat  otları, hayıt  tohumları, kakuleler, melisalar… Bin  bir  türlü  bitkinin  bin  bir  türlü  karışımı  üzerine  kafa  yordu. Tarifi  imkansız  tatlara  ulaştı  çok  geçmeden. Onun  yaptığı  kahvenin  tadı  dillere  destan  oldu . Kahveyi  içen hülyalara  dalıyor,  kendinden  geçiyordu.
            Derken;  türlü  otlar,  kökler  ve  kokularla  tatlandırdığı  kahvelerin  insanların  üzerinde  değişik  etkiler  bıraktığını  gözlemledi  İsa. Kimi  zaman  gözler  kayıyor, hareketler   durgunlaşıp  kafalar  başka  alemlere  dalıyordu. Bir  tür  sarhoşluktu  bu  durum. Bir  süre  sonra  bu  esriklik  hali  yavaş  yavaş  hükmünü  yitiriyordu.
            Bu  hal  hoşuna  gitti  İsa’nın. Kelli  felli  adamlar  onun   karşısında  sustalı  maymun  gibi  duruyor,  büyülenmiş  gibi   her  lafını  emir  biliyordu.  Gün  be  gün,  hükmetme  hazzı  hırsın  ve  kibrin  kara  kapılarını  açıyordu  İsa’ya.  Kalbine  kahvenin  tadından  çok  karası  iniyordu.
 Gücün   imkanlarıyla  donanmak  için  ilkin   kendi  üzerinde  denedi  her  harmanın  yarattığı  etkiyi. Ölçüp  biçerek, otların  ve  köklerin  özelliklerini  birleştirerek  yaptığı  formülleri  sınadı  her  fincanda. Çiftliğin  uzak  kıyısındaki  ahırdan  bozma  barakasında,  yapayalnız,  kahvesini   yudumlar  yudumlamaz   başka  bir  alemin  kapılarını  aralıyor,  görülmedik, tarif  edilmedik  düşler  içre  kaybolup  gidiyordu. Kimi  kez  arşa  yükseliyor, bulutların  üzerinde, kuşların  yanı  başında  uçuyordu. Kimi  kez, insan  eli  değmemiş  diyarlarda  Mecnun  oluyor, başı  göğe yükselen  ejderhalar,  şahmaranlar  arasında  dolaşıyordu. Kimi   zaman   rüyalar  aleminin   sultanı  oluyor,  yerkürenin  dört  bir  yanında  zaferden  zafere  koşuyordu. En  çok  da  bu  hayali  seviyordu.
            Kahvenin  hülyalı  etkisi  geçip  de  kendine  gelir  gelmez  denediği  harmanın  yarattığı  etkiyi  defterine  not  ediyordu.  Ölçüp  biçiyor,  karışımları  oluşturan  her  bitkinin,  her  tohumun  ve  çiçeğin  etkilerini  dirhem  dirhem  daraltarak  istediği  sırra  ulaşmaya  çalışıyordu. İçtiği  kahvelerin  ve  kapıldığı  hülyaların   olumsuz  tesiriyle  uykusuzluk  çekiyor,  gözleri  kan  çanağı  gibi  kıpkırmızı  dolaşıyordu.  Etraftaki  insanlar  onun  amansız  bir  hastalığa  yakalandığını  düşünüyordu.
            Oysa  o, yeniden  arza  dönen  bir  peygamber  gibi  huşu  içinde  serüvenden  serüvene  atılıyor,  müridlerinin   omuzlarında  insanlığın  zaferini  mümkün  kılmaya  çalışıyordu. Ne  Deccal,  ne  de  onun  satılmışlardan   ve  eciş  bücüş  yaratıklardan  oluşan  ordusu  onun  kutsiyetini  karalayamıyordu.
Ortalıktan  el  ayak  çekilince  küçük  dünyasına  sığınıyor,  varlığına  büyülü  bir mana  katan  harmanla   tatlandırılmış   kahvesini  yudumluyordu. Her  seferinde  kapıldığı  esriklik  kaldığı  yerden  devam  ediyor,   rüyalar  aleminin   sultanı  olarak  kudreti   halka  halka  genişliyordu.
  Biliyordu,  çok  geçmeden  rüyalara  sığmayan  bu  müjde,  gerçeğe  devrolacak, müminlerin  dört  gözle  beklediği  İsa  kalpleri  fethedecekti. İlkin  cihana  hükmeden  gücü  eline  geçirmeliydi.
                                   ******************

                          “Her seherde besmeleyle açılır dükkanımız
                          Hazret-i Şeyh Şazeli'dir pirimiz, üstadımız

                          Bu kahve öyle bir kahvedir ki her usulü ba-safa
                         İçinde sakin olanlar çekmesin asla cefa”
                                                                                         Kahveci Duası
                                                          
            Çok  geçmeden  ünü  İstanbul’a  kadar  ulaştı  İsa’nın.  Kara  vezirin  konağına  kahvecibaşı  olarak  girdi. Padişahın  himayesinde  Devleti Ali  Osmani’ye  yön  veren  koca  koca  vezirlerin, sultanzadelerin  kahvelerini  pişirir  oldu. İlkin    huzur  ve  mutluluk  veren  formüllerle  kalplerini  fethetmeyi  başardı. Kahveleri  sunup  saygıyla  geri  geri  çekilip  kapının  gerisinde  el  pençe  divan  durarak  yaptığı  kahvelerin  etkisini  seyretti  usulca. Kahveyi  yudumlayanlar  muhabbetle  bakıyorlardı  ona. Bir  başka  gün  saygıyla  karışık  korkulu  gözlerle  bakıyorlardı  gözlerine. Formüller  değiştikçe  ortaya  çıkan  belirtiler  değişiyordu. Kimi  zaman  yaşlı  başlı, devletin  en  tepesindeki  adamlar  Habeş  maymunları  gibi  el  çırparak  taklalar  atıyor,  birbirlerinin  kavuklarını  tekmeliyordu.
 İsa  bir  köşeye  çekilip  saygılı  duruşunu  hiç  bozmadan  gözlerinin  ucuyla  seyrediyordu  olup  biteni. İşin  garip  tarafı  kahvenin  etkisi  geçince  maymuna  dönmüş  bu  insanlarda  yalnızca  huzur  ve  mutluluk  duygusu  kalıyordu. Olumsuz  hiç  bir  durum  kalıcı  olmuyordu   hafızalarında.
            Kahve  ilminin  sırrına  varan,  yarattığı  lezzetlerle  dimağlara  hükmeden  İsa’nın  gözü  daha  yükseklerdeydi. Saraya  girmek  padişahın  kahveci  ağası  olmak istiyordu.Gücü  elde  etmek  için  tasarladığı  önemli  bir  adımdı  bu. Önündeki  en  büyük  engel   sarayın  kahvecibaşısı  Derviş  Ağa’ydı. O  da  İsa’nın  ününü  duymuştu.
Derviş  Ağa  kırk  yılını  bu  işe  vermiş, Arabistan  çöllerinde, Yemen  ellerinde   bu  tadına  doyulmaz  lezzetin  peşine  düşmüştü. Çöllerin  ortasında  unutulup  gitmiş  vahalarda  sabrı  hayat  felsefesi  bellemiş  yaşlı  bedevilerden  kahve  üzerine  kıssalar  dinleyip,  her  vahada,  her  dağ  başında  çeşit  çeşit  kahveler  yudumlayarak  hayatını  bu  işe  adamıştı. Nihayetinde  yükselebileceği  en  üst  mertebeye  yükselerek  sarayın  kahvecibaşısı  olmuştu. Ömrünün  sonuna  kadar  da  bu  onuru  yaşamak  istiyordu; fakat  onu  başarıya  götüren  sezgileri  İsa’nın  yükselişine  kayıtsız  kalamıyordu. Dönüp  dolaşıp  yakınından  geçen  herkes, usul  usul  laf  vururcasına,  İsa’dan  bahsediyor, onu  methediyor, kaçınılmaz  bir  son  gibi  gördükleri  ihtimali  üstü  kapalı  bir  şekilde  Derviş  Ağa’ya  duyuruyorlardı.
            İsa  bekliyordu,  sabırla  bekliyordu.  Varlığının   Derviş  Ağa’nın  içine,  elmayı   yiyip  bitiren  bir  kurt  gibi  işlediğini  biliyor  ve  bekliyordu.  Hünkarın  hizmetinde  olmayı  kendisi  hak  ediyordu  çünkü.  Usta  işi  bir  yetenekle  hazırladığı  yüzlerce  formül,  en  ince  ayrıntısına  kadar   kodlanmış  olarak  duruyordu  belleğinde.  Hangi  ottan, hangi  kök  ya  da  hangi  bengi  sudan  nasıl  rayihalar  hazırlanacağı  konusunda  günlerce  konuşabilirdi. Üstelik  bu  karışımların  ne  gibi etkiler  yarattığını,  bizzat  kendisi  deneyerek  ya  da  kahve  içirdiği  insanları  gözlemleyerek  öğrenmişti. Bu  sayede  öyle  alemlerin  kapısını  aralamış, öyle  rüyalar  görüp, öyle  sırlara  vakıf  olmuştu  ki,  İsa  bile  çoğu  zaman  kendi  zeka  sağlığından  şüphelenir  olmuştu.


            Derviş  Ağa,  her  Allah’ın  günü   efsanevi  kıssalar  ve  mucizevi  olaylarla  methedilen   İsa’yla  hesaplaşma  gününün  çoktan  gelip  çattığını  anlamıştı. Ya  bu  hücumu  dağıtacak  ya  da  kendisi  yenilgiyi  kabul  edip  sessizce  bir  köşeye  çekilmeye   razı  olacaktı. Haber  gönderip   sarayın  matbahına  davet  etti  İsa’yı. Hatırı  sayılır  Ağalardan  oluşan  bir  meclis  toplanacak  ve  her  iki  ustanın  yaptığı  kahveleri  yudumlayacaklardı. Adı  konulmayan, açık  açık  konuşulmayan  bir  müsabakaydı  bu.
            Devran  döndü  ve  beklenen  gün  geldi, çattı.Derviş  Ağa  ile  karşılaşınca  saygıyla  eğildi ve  elini  öptü  İsa. Ustalığa  ve  emeğe  gösterilen  hürmeti  ondan  esirgemedi. Derviş  Ağa,  genç  ve   yakışıklı  rakibini  inceledi  bir  süre. Hal  hatır  sordu, ilmini,  irfanını  anlamaya  çalıştı. Sonra  matbaha  götürüp  etrafı  tanıttı  ona. Hindiçin’den  gelme  kahveleri, türlü  bitkileri,  paha  biçilemez  kahve  takımlarıyla, cennet  işi  işlemelerine  doyulamayan  cezveleri  gösterdi. Sonra  ayrı  ayrı  bölümlere  geçip  yalnız  kalarak  kahvelerini  pişirmeye  başladılar. Kahveleri  bekleyen  ağalar  neşe  içinde  muhabbet  ediyor, kendi  aralarında  iddialaşıyorlardı. Ya  bir  devir  bitecek  ya  da  daha  yolun  başındaki  bir  genç  tükenecekti.
            Derviş  Ağa,  ocağa  sürdüğü  cezveye  kırk  yıllık  meslek  hayatının  damıttığı  en  etkili  formülü  ekledi. Ejderhaların  ve  türlü  mahlukatın  kol  gezdiği  büyük  denizlerin  ötesinde  kaybolup  gitmiş  adalardan  getirttiği  tozlardan  ekeledi  kahvesine. Altı  ay  güneşin  görülmediği, altı  ay  yıldızların  ipildemediği   diyarlardan  gelen  buzlu  sular  döktü cezvesine.  Çöllerde  ölümsüzlüğün  sırrına  varayazmış  tohumların  kokusu  buğulandı  kahvesinde.




            Derviş  Ağa’nın  sunduğu  kahvenin  kokusuyla  mest  oldu  ağalar. Yudumladıkça, algıladıkları  lezzetin  eşsiz  olduğuna  inanmaya  başladılar. Huzurun,  mutluluğun  ve  hayatın  sırrını  araladıklarını  sandılar. Uğrun  uğrun  birbirlerine  karşı  duydukları  hınç  ve  haset  siliniverdi  birden. İsa’yı  unutuverdiler  derken. Yalnızca  Derviş  Ağa  ve  onun  hüneri  vardı  artık. Birer  birer,  gayri  ihtiyari  hamlelerle  varıp  Derviş  Ağa’nın  elini  eteğini  öptüler. Bir  köşede  saygılı  bir  sükunetle  bekleyen  İsa’nın  yüzüne  bile  bakmadılar. Ağaların  bu  huşu  hali  bir  süre  daha  devam  etti  ve  sonra  her  şey  eski  haline  döndü.
                                       ******************



“İmamları salih bir insan olan Mehdi  olduğu  halde, Beytü’l  Makdis’e  sığınırlar. Orada imamları kendilerine sabah namazını kıldırmak için öne geçtiği bir sırada, bir de bakarlar ki, Meryem  oğlu  İsa  sabah  vaktinde  inmiştir.”
                                                         Ebu Rafi'den rivayet edilmiştir

              İsa  büyülü  karışımını  cezveden  fincanlara  usulca  döküp  usta  işi  bir  saygıyla  geri  geri  çekildi,  sonra  ayrı  bir  cezvede  kaynattığı  kahveyi  fincana  boşaltıp  Derviş  Ağa’ya  sundu. Ağa  şaşırdı,  aklından  bin  bir  türlü  ihtimal  geçti. Sonra,  usulca  rayihasını  kokladı  kahvenin. Yudumlamaya  cesaret  edemedi  bir  süre. Ağalar  ilk  yudumlarını  alıp  gözlerini  huşu  içinde  kapatarak  lezzeti  duyumsarken  tadına  baktı  kahvenin. Buruk  bir  tat  yayıldı  damağına. Buruk, fakat  tarifi  zor  bir  lezzet… Sonra  bir  sıcaklık  yayıldı  bedenine. Gözlerinin  önündeki  renkler  eriyiverdi  birden,  çizgiler  silindi; sesler,  kokular  alıp  başını  gitti. Derken,  tüm  bu  belirsizliğin  yerinde  yeni  bir  manzara  açılmaya  başladı. Önce  çizgiler  üşüştü  ortalığa, sonra  renkler  yapıştı  ve  en  son  sesler  alıp  götürdü  ortalığı.
            Mehdi, Hz. İsa'yı öne geçirmek için arkaya çekilir. Hz. İsa  onun  omuzlarına elini koyar ve ona der ki, "Geç öne namazı kıldır. Zira kamet senin için getirilmiştir..” Namazı bitirip dönünce Hz. İsa, "Mescid'in kapısını açınız" der. Kapı açılınca, arkasında hepsi Taylasanlı yetmiş bin kişiyle birlikte Deccal’ın beklemekte olduğu  görülür.”
                                                                    Ebu Rafi'den rivayet edilmiştir
Magedon  tepesinin  üzerinde  buldu  kendini  birden  derviş. Doru  bir  atın  üzerinde  duruyor,  hırsın  ve  kibrin  yücelttiği  bir  yüz  ifadesiyle  aşağıda  ufka  kadar  uzanan  ovaya ve  uzaklardaki  Kudüs’e  bakıyordu.  


Güneş   tam  tepedeydi.  Beyne  işleyen,  damarlarda  devinen  kanı  çıldırtan  bir  sıcak  vardı.  Çölden  kopup  gelen  kavurucu  bir  rüzgar  dolanıyordu  ortalıkta. Cehennem,  birazdan  yaşanacak  olan  vahşetin  kanlı  lezzetini   çağırmak  için  kapılarını  açmıştı  sanki.                                                        Damaklar  kuruyor,  bedenlerin her  noktasından  koyu  yapış  yapış  bir  ter  fışkırıyordu.  Korkuyla  çarpan  kalplerin  bozuk  ritmini  duyabiliyordu .
 Ufkun  ötesinde,  Kudüs’ün  ardında   beliren  kızıl  bir  bulut  kümesi  göğe  doğru  tırmanmaya  çalışıyordu. Kalp  atışlarından,  mırıltıyla  homurtu  arası  cılız  inlemelerden  ve  rüzgarın  toprağı  yalarken  çıkardığı  uğultulardan  başka  ses  yoktu  ortalıkta. Herkes  bekliyordu. Herkes  onun  bir  işaretiyle  yeryüzüne  inecek  olan  ölümü  bekliyordu.
Önümde  uzayıp  giden  ordusuna  baktı  Derviş.  İnsanlığı  çok  gerilerde  bırakan,  sabırla  beklemenin  erdeminden  yoksun,  sürekli  kımıldanıp  duran  bir  yaratıklar  ordusu. Yaşanılan  gerçekliği  anlayıp  sorgulamayı  bile  beceremeyen  eciş  bücüş  insancıklar…  Yalnızca  verilen  emirleri  yerine  getirmek  için  yaşayan  zavallı  bir  zihniyet. Küçük  gözleri  ve  küçük  beyinlerinden  ziyade  bedenlerine  büyük  gelen  elleriyle  hayatı  anlamlandırmaya  çalışan  zavallı  bir  görünüm. İşte  binlerce  yıldır  beklenen  Yecüc  ve  Mecüc  kavmi.
Birazdan  hayvani  gürültüleriyle  sağa  sola  sallanarak  koşacak  ve  inananların  üzerine  saldıracaklar. Ulumalar,  hırıltılar  ve  geniş  gırtlaklarının  gücüyle  havaya  savurdukları  böğürtüler  gökyüzünü  inletecek.  Büyük  avuçlarının  içinde  kaybolan kabzalara  etlerini  geçirerek  sallayacaklar  kılıçlarını. Kana  susamış  bir  hayvan  gibi  atılacaklar  düşmanın  üstüne. Sivri  dişleri  korkuyla  ürperen  terli  boyunlara  geçecek,  sivri  tırnakları  dehşetin  sergilediği  manzara  karşısında  donup  kalan  gözbebeklerini  yırtacak. Kanın  kokusunu  ve  tadını  duyumsadıkça,  zevkten  çılgına  dönecekler. Dişledikleri  kulakları  koparacaklar,  kemik  çatırtıları  duyulacak  sarıldıkları  her  noktadan.     

            Tepenin  ovayı  tüm  açıklığıyla  gören  bir  noktasından   manzaraya  bakıyordu  Derviş.  Etrafında   ordusunun  en  seçkin  askerleri  duruyordu.  Emrindeki  bu  garip  kavmin  en  işe  yarar  elemanları;  ama  hepsi  de  birazdan  saldıracakları  ordunun  en  aptal  askerinden  daha  beyinsiz. Sadakat  ve  köpeklik  onların  en  belirgin  özelliğiydi.  Kısa  boylarına  oranla  daha  büyük  olan  kafalarında   hiçbir  zeka  belirtisi  yoktu.  Ayrıca  ardında  yetmiş  bin  kişilik  Taylasanlı  askerlerden  oluşan  bir  destek  ordusu  bekliyordu.
Yeryüzüne  yeniden  inen  Hz. İsa’yı ve  onun  gerçekliğine  şahitlik  eden  Mehdi’yi yalanlayacak  komutandı  o. Deccal’in  kendisiydi.
                              ************************
İsa,  bir  köşeye  çöküp  kahvenin  etkisinin  geçmesini  bekledi. Ağa’lar  sıkıntı  ve  öfkeyle  kımıldanıyor; ağır,  hastalıklı  bir  uykudan  uyanır  gibi  ter  içinde  gözlerini  açıyorlardı. Bir  süre  daha  sürdü  bu  ruh  hali, sonra  döndüler  gerçeğe. Sonsuz  bir  öfkeyle  Derviş  Ağa’ya  baktılar. Derviş  Ağa’nın  yeni  yeni  gerçeğe  dönen,  anı  algıladıkça  yüzünde  şaşalayıp  kalan  kafir  gülümseyişini  görünce   aç  kalmış, susuz  düşmüş  vahşi  bir  pars  gibi  Derviş’in  üzerine  atladılar…  Derviş  ruhunu  teslim  ederken,  İsa,  donup  kaldığı  yerde  kendini  toparlamaya  çalışıyordu.  Beklemediği  bir  sonuç  ortaya  çıkmıştı. Maksadı  Ağa’ların  gözünde  Derviş’in  değerini  düşürmekti  aslında; fakat  -ihtimal  ki- zerre  dozajında  yaptığı  bir  hata  nedeniyle  öfke  galip  gelmiş  ve  Ağa’ların  aklını  başından  almıştı. Saraya  giden  yolda  bir  bir  engelleri  aşarken  şimdi  bir  çıkmazın  içine  girmişti. Derviş’in  garip  ölümü nün  hesabı  ilkin  kendine  sorulacaktı. Derviş’le  aşık  atacağını  yalnızca  Ağa’lar  değil  başkaları da  biliyordu. Derin  bir  nefes  aldı,  damarlarında  dolaşan  kanı  bile  soğutan  soğukkanlı  ifadesini  yüzüne  yerleştirdi,  bu  işten  de  sıyrılacağına  dair  inancını  kalbinde  harlayarak, saygı  ve  hürmetle    önünde  yere  kapanıp  mutluluktan  ağlayan  Ağa’lara  baktı.  Usulca  elini  uzattı  sonra  bu  fakir  kullara. Koşup   ellerini  öpmeye  başladılar. Hala  çarmıhın  izlerini  taşıyan  ellerini…
                           

                                            III. BÂB
Ebu Rezîn el-Ukeylî Lakît İbnu Amir İbni Sabire (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Mü'minin rüyası, nübüvvetin kırk cüzünden bir cüzdür. Bu rüya, anlatılmadığı müddetçe bir kuşun ayağında (takılı vaziyette) durur. Anlatılacak olursa hemen düşer."
                                            
Tirmizî, Rü'ya 6, (2279, 2280); Ebu Dâvud, Edeb 96, (5020).

Göğe  kanat  çırpan  rüya,  yaralı  bir  heves   gibi  döne  döne  düştü.  Rüyalarda  kurduğu  alemlerin  sultanı  İsa. İnsanoğluna  başka  boyutların  kapısını  açan  hünerini Derviş  Ağa’nın  katliyle  açığa  vurdu.
Olayı  öğrenen  sadrazam,  ilkin  boğdurmayı  düşündü  İsa’yı. Büyülü  güçleri  olan  bu  melun,  kahvecibaşı  olup  da  Sultanın  mahremine  sızarsa  koskoca  imparatorluğun  hali  nice  olurdu?
İsa’yı  merak  eden  sadrazam  onu  huzuruna  çağırdı.  İsa  el  etek  öpüp  bağışlanmasını  diledi. Hazırladığı  harmanın  böyle  yan  etkileri  olduğundan  bihaber  olduğunu  söyledi. Bosna’nın  rüzgarları  hala  yüreğinde  uğuldayan  sadrazam,  İsa’nın  yüzünde  Miloş’u   gördü. Çocukluğunda  dinlediği  ninniler  hatrına  Miloş’u  boğdurmaktan  vazgeçti. Onu  cezalandıracaktı. Cezalandıracaktı, fakat  aynı  zamanda  hayallerini  yaşatma  fırsatı  da  sunacaktı  ona. Onu  kaderin  insafına  bırakacaktı.
Sadrazamın  emriyle  ıskartaya  çıkarılmış  bir  kalyonda  sefer  için  hazırlık  yapıldı.  İflah  olmaz  forsalar, elini  kana  bulamış, çalmış  çırpmış,  sütü   bozuk  denizciler  kalyona  dolduruldu   birer  birer. Birkaç  ay  yetecek  kadar  erzak  istiflendi  gemiye. Kafası  gelgit, ciğeri  beş  para  etmez  bir  levent  eskisi  kaptan  yardımcısı  olarak  görevlendirildi. Geminin  kaptanı  İsa  idi.

Bir  seher  vakti  ıskarta  kalyon  yorgun   gıcırtılarla  yelken  açtı. İsa’nın  sadrazamdan  el  pençe  divan  ricası  üzerine  gemiye  çuval  çuval  kahve  ve  içine   türlü  bitkilerin, türlü  rayihaların  tıkıştırıldığı  çeşit  çeşit  çıkınlar  da  yüklendi.
Daha  öğlen  olmadan  sütü  bozuk  takımı  birbirine  girmeye  başlamış, ortalık  küfürlerden, kavga  dövüşten  geçilmez  olmuştu.  Bu  manzara  üzerine  geminin  mutfağında  bir  kazan  kahve  kaynattı  İsa  ve  içine  özenle  hazırladığı  çıkınlardan  birini  boşalttı.
Öğlen  kayıntısından  sonra  birer  tas  kahve  ikram  edildi  sütü  bozuk  takımına. Buğusu  lezzetinden  önce  dimağa  işleyen  kahveyi  yudumladıkça  yumşamaya  başladı  bakışlar.  Yavaş  yavaş,  mülayim, aklıselim  bir  güruha  dönüştü  denizciler. O  günden  sonra,  harman  tükenene  kadar,  her  öğlen   kahve  sefası  devam  etti.
Kamarasına  kapanan  İsa,  gerektiği  zaman   kalyonun   rotası  hakkında  emir veriyordu. Geriye  kalan  tüm  direktifler  sütü  bozuk  kaptan  yardımcısının  insiyatifindeydi. Akdeniz’in  açıklarına  doğru  yol  aldılar. Varlıklarından  habersiz  bir  Osmanlı  kadırgasına  ya  da  devasa  bir  Venedik  kalyonuna  rastlama  ihtimalleri  akıllarının  bir  köşesinde  hep  canlı  kaldı.
İsa,  Mari’nin  sesine  gidiyordu. Adriyatik’i  geçip  Bosna’ya  gitmekti  amacı. Ondan  sonra  ciğeri   beş  para  etmez  bu  güruh  ne  yaparsa  yapsındı. Son  günlerde  biliçaltından  su  yüzüne  çıkan  anıları  alıp  alıp  götürüyordu  benliğini. Rüyalarında  sık  sık  köyünü  görür  olmuştu. Kahvelerini,  harmanlarını  kucaklayıp  köyüne  geri  dönmek  istiyordu.  İsa’nın  büyük  yolculuğu  belki  de  bu  küçük  köyden  başlayacaktı;  fakat  Mora  açıklarında  yakalandıkları  fırtına  ıskarta  kalyonu   güneye   sürükledi.  Günlerce  deniz  kudurdu,  günlerce  yağmur  hiç  durmadı. Rüzgar  önüne  katıp  karşı  konulmaz  hamlelerle  onları  uzaklara  fırlattı.
Çapulcu  takımını   sakinleştiren  harman  azalmaya  başlamıştı. Her  geçen  gün   kahve  kazanına  daha  az  karışım  ekelendi.  Sinirler  gerilmeye  başlamış,  erzağın  ve  tütünün  azalması  da  gün  be  gün  ortalığı   daha  fazla  karıştırmaya  başlamıştı.
Köpoğlu  kaptan  yardımcısı  dümeni  rotayı  bir  tarafa  bırakmış  maymun  gibi  gabyarların  peşinde  direklere  tırmanıyor,  güvertede  ağzından  köpükler  saça  saça  horon  tepiyor, kah  gülüyor  kah  ağlıyordu.
Diğerlerinin  de  ondan  geri  kalır  yanı  yoktu. İsa,  açık  güverteye, palavraya, tavlona  her   bakışında  ‘vur  patlasın, çal  oynasın’  bir  manzara  görüyor,  denizcilerden  kimi  tepinip  dururken  kimi  birbirinin  gözünü  oyuyordu. Geminin  nereye  gittiği,  hangi  meçhule  sürüklendiği  belli  değildi. Adriyatik’e  dönmeye  ne  erzakları  yeterdi  ne  de  İsa’nın  tükenen  tahammülü.
Tanrı’nın  sonsuz  kudretine  inanan  İsa,  uzun  uzun  düşünüp  bir  karar  verdi. Tanrı’nın  isteği  üzerine  inanmışları  yeniden  peşine  takacaktı. Tanrı’nın  isteği  üzerine  çarmıhın  ihanetinden  kurtulup  insanlara  doğru  yolu  gösterecekti. Rüyayı  gerçeğe  mayalamanın  zamanıydı  belki  de. Tanrı’nın  mucizelerine  sınır  yoktu.
Ertesi  gün  öğlen  yine  kahve  kazanını  kaynattı;  fakat  bu  kez kahveye   farklı  bir  harmandan   ekledi.  Deliliğe  ara  vermiş  güruh   geriye  erzak  namına  ne  kalmışsa  silip  süpürdü. Sonra  güzel  güzel  birer  tas  kahve  içtiler.
Yıldızlar,  denizin  yansımalarla  yardığı  gökte  ipilderken  gemide  İsa’dan  başka  hiç  kimse  kalmamıştı. Önce  sakinleşip  ortalığı  silip  süpüren,  her  tarafı  tiril  tiril  elden  geçiren  sütü  bozuk  takımı,  akşamın  karanlığı  çökünce   tepinmeye,  bağırıp  çağırmaya  başlamıştı  yine. İsa,  kamarasının  önünden  onları  seyrediyordu. Sonra  kahkahalar  savurarak  birer  birer  denize  atlamışlardı. Her  biri  denizin  derinliklerine  doğru  iç  gıcıklayıcı  bir  hayalin  peşinden  koşmuştu.

Durup  geceyi  seyretti  İsa, denizin  ve  sonsuzluğun  sesini  dinledi. Tanrı’ya  şükretti  ve  kendini  kutsadı. Sonra,  kamarasının  ardında  gizlenmiş  odasına  girdi. Kalın,  pis  pis  tüten  bir  mumun   alevinde  cezvesindeki  kahveyi   kaynattı.  Buğusu,  tez  canlı  kelebekler  gibi  ortalıkta  bir  o  yana  bir  bu  yana  kanat  çırpan  kahveye  rüyalar  aleminin  iksirini  kattı. Bu  karışıma,  kuşağında  sakladığı  küçük  bir  çıkından  bir  çimçik  toz  ekeledi. Sonra  küçük  divana  kurulup  yavaş  yavaş,  lezzeti  sindire  sindire  kahvesini  yudumladı. Rüya  alemi  açıldığında  dönüp  geriye  baktı. Geride  yapış  yapış, ağır, derinliklerinde  damar damar  hayallerin  dolaştığı  bir  belirsizlik  gerçeğe  dair  ne  varsa  süpürerek  uzaklaşıyordu. En  son  Mari’nin  Hersek  türküleri  söyleyen  güzel  sesini  duydu.
                               **************************

Don  Vaez  De  Torres  kahve  çuvallarını  ve  harman  çıkınlarını  kendi  kalyonuna  taşıttırdı.  Aylardır  denizde  dolanıp  duran  kaptan  buğusu  tüten  bir  fincan  içme  isteğiyle  yanıp  tutuşuyordu;  fakat  zehirli  olma  ihtimallerinden  de  korkuyordu.
Ertesi  sabah  Berberi  forsaları  yanına  getirtip  bakır  bir  cezvede  kahve  kaynattırdı. Sonra  Berberi’lerden  kahveyi  içmelerini  istedi. Korkudan  gözleri  fal  taşı  gibi  açılan  adamcağızlar   Torres’in  ayaklarına  kapanıp  yalvardılar. Zehirlenme  korkusu  akıllarını  başlarından  almıştı. Kaptan  tek  kelime  söylemedi  ve  sadece  gözlerine  baktı.  Forsalar  titreye  titreye,  döke  döke  kahveyi  içtiler.  Korku  içinde  bir  süre  kıvranıp  ölmeyi  beklediler. Öğlene  doğru  beyaz  dişlerini  göstere  göstere  gülüp  kahvenin  zehirli  olmadığına  kanaat  getirdiler.
Berberi’leri  sık  sık  gözlemleyen  Don  Vaez  De  Torres,  ihtiyatı  elden  bırakmayıp  ertesi  güne  kadar  bekledi. Akşama  doğru  aynı  kahveden  kaynattırıp  bir  fincan  içti. Bu  kahvenin  yanında  Venediklilerin  içtiği  bulaşık  suyundan  farklı  değildi. Ardından  bir  fincan  daha  içti.  Denizin  kahrıyla  yıllar  yılı  gerilen  sinirlerini  yumşatmak  için  içtikçe  içiyordu.
De  Torres  o  gece  mışıl  mışıl  uyudu.  Sabah  olup  da  uyandığında  bambaşka  bir  manzara  açıldı  gözlerinin  önünde. Magedon  tepesinde  durmuş  Kudüs’e  bakıyordu. Ardında  Taylasanlılardan  oluşan  yetmiş  bin  kişilik  bir  kuvvet,  önünde  Yecüc  ve  Mecüc’lerden  müteşekkil   bir  Ordu. Yerküreye  hükmetmek  sevdasını  nefretle  bileyerek  Kudüse  bakıyordu.
Deccal’ını  bulmanın  sevinciyle  İsa  onu  Beytü’l  Makdis’te  bekliyordu. Tanrı’nın  emriyle  inananları  etrafında  toplayacak  ve  Deccal’i   karanlığın  insafına  terk  edecekti.
 O  rüyalar  aleminin  sultanı  idi. 

                                                                                                                     Murathan  ÇARBOĞA


*Ümraniye  Belediyesi  10. Geleneksel  Hikaye Yarışması’nda  Mansiyon  ödülüne  değer  bulunmuştur.